Menu

Producenci

Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Odwiedziny gości

Dziś:456
Wczoraj:947
W tym tygodniu:3,324
W tym miesiącu:19,336
W tym roku:261,170
Wszystkich:377,055

Sklep czynny:

Poniedziałek-Piątek

8:00-16:00

Sobota

8:00-13:00

 



Mapka dojazdu


Pokaż zoo-portiernia na większej mapie

Pielęgnicowate

akara błękitna (Andinoacara pulcher)  


Ojczyzna: Kolumbia, Panama, Trynidad i Wenezuela.

Morfologia: Osiąga przeciętnie 10 cm, maksymalnie 16 cm długości. Stosunkowo spokojna, jedynie w okresie tarła bywa agresywna.

Hodowla: Potrzebują piaszczystego dna i płaskich lub okrągłych kamieni, na których samica składa kilkaset ziaren ikry

Rozmnażanie: Młode po wykluciu są przenoszone do wykopanych w piasku dołków. Larwy wykluwają się po trzech dniach, a po kolejnych czterech dniach młode ryby zaczynają pływać samodzielnie. Potomstwem opiekują się obydwoje rodzice. Przed kolejnym tarłem narybek należy oddzielić od rodziców.

 

akara marońska, akara z Maroni (Cleithracara maronii)

 


Ojczyzna: Stojące i wolno płynące wody Surinamu i Gujany.

Morfologia: Samica – 6 cm, samiec – przeciętnie 7 cm (maksymalnie do 10 cm)

Ciało ma barwy żółtobrunatnej lub czerwonawej, na bokach występują pasy oraz wyraźna, żółto obrzeżona, ciemna plama. Samiec jest nieco większy i ma bardziej wydłużone płetwy: odbytową i grzbietową.

Jedna z najspokojniejszych pielęgnic. Nie ryje w dnie i oszczędza rośliny.

Samiec z reguły większy, intensywniej ubarwiony z widoczną plamą w kształcie dziurki do klucza i o nieco bardziej wydłużonych końcach płetw. Starsze samce posiadają długie, wyciągnięte niebieskawe końce płetw.

 

Hodowla:  Zbiornik duży, co najmniej 80 – 100 cm długości. Częściowo dobrze zarośnięte, nie za jaskrawe oświetlenie. Niezbędne rośliny pływające oraz kryjówki między roślinami i dekoracjami, na podłożu leżące płaskie kamienie. Optymalna temperatura 23 – 26 °C (najniższa dopuszczalna 20 °C). Miękka lub średnio twarda; pH 6,5-7,2; filtrowana i napowietrzana, regularnie znacznie odświeżana.

Rozmnażanie: Hodowla może być dość trudna, gdyż nie wszystkie pary się wycierają ze sobą. Tarlaki wycierają się po okresie około pół roku. Dobrane pary wycierają się na gładkich, płaskich kamieniach lub na szerokich liściach, np.: żabienicach. Ryby opiekują się ikrą. Muszą mieć zapewniony spokój, ponieważ zdenerwowane zjadają jaja. Najczęściej jaj pilnuje samiec. Młode są długo prowadzone przez rodziców, czasem aż 6 miesięcy.


barwniak czerwonobrzuchy (Pelvicachromis pulcher)



 

Ojczyzna: Południowa Nigeria.

Morfologia: Samiec dorasta do 9 cm, samica do 7 cm długości. Samiec ma wydłużone końce płetw grzbietowej i odbytowej. Samica w okresie godowym ma brzuch intensywnie ciemnoczerwony.

Hodowla: Mogą być hodowane w akwarium wielogatunkowym. Wymagają wielu kryjówek i urozmaiconego wystroju (rośliny, groty, łupiny orzechów kokosowych). Przebywają głównie w strefie przydennej. Żyją w parach

Rozmnażanie: W okresie opieki nad potomstwem mogą być agresywne dla pozostałych ryb, zwłaszcza w mniejszych zbiornikach. Ikry pilnuje samica, razem z samcem opiekuje się narybkiem.


dyskowiec (Symphysodon discus)

Ojczyzna: Pochodzi z większości terenów części południowej Ameryki.

Morfologia: Wygląd te ryby akwarystyczne mają barwy dość różne u różnych odmian lokalnych. Najczęściej opisywanymi są:
- odmiana brązowa: znana jest z występowania w dorzeczu dolnej Amazonki i Orinoko. Głównym ubarwieniem ciała jest barwa jasnobrunatna. Zielone, faliste, błyszczące linie przechodzą tylko na głowie ryby akwariowej i grzbiecie oraz również na płetwie grzbietowej i odbytowej. Ma dziewięć ciemniejszych, pionowych pasów są mniej więcej dość równo nasycone kolorem.
- odmiana zielona: występuje w środkowej i górnej części Amazonki, od miasta Tefe w Brazylii do lquitos w Peru - i rzeki Putumayo. Główne ubarwienie ciała ryby akwariowej jest jasno-brunatno-zielonkawe, z dziewięcioma ciemnymi mniej lub bardziej nasyconymi barwą pionowymi pasami. Na głowie i pokrywach skrzelowych, grzbiecie i płetwie grzbietowej i odbytowej przechodzą podłużne, faliste, zielone błyszczące linie.
- odmiana nominatywna: występuje w środkowej Amazonce oraz dorzeczu Rio Negro i Rio Xingu. Głównym ubarwieniem ciała ryby akwariowej jest barwa brunatna. Cechą charakterystyczną tej odmiany są silniej zaznaczone, pionowe pasy: pierwszy, biegnący przez oko, piąty oraz ostatni u nasady płetwy ogonowej, są szersze i ciemniejsze od reszty. Na całym ciele ma rysunek podłużnych, falistych, jaśniejszych linii, które przypominają występujące u formy błękitnej, ale nie są tak intensywnie wybarwione i błyszczące.
W dużych farmach hodowlanych, głównie w południowo-wschodniej Azji i na południu USA, selekcjonuje się wiele form dyskowców o różnym rozmieszczeniu i nasyceniu barw, przeważnie falistych, błyszczących linii i pasów. Paletki krzyżują się swobodnie między sobą, powoduje to że granice między formami są płynniejsze i trudniej uchwytne. Okazy przeznaczone na handel są niekiedy sztucznie rasowane hormonami, co powoduje że w sklepach akwarystycznych szczególnie efektownie wyglądają. Po jakimś czasie działanie hormonu ustaje i ryby akwariowe przybierają swój pierwotny wygląd. Problem ten nie powinien dotyczyć naszego krajowego handlu akwarystycznego, u nas głównie kupuje się niewybarwiony narybek bezpośrednio od hodowców, który je rozmnożył.
Długość odmiana brunatna, zielona i niebieska dorastają do 18 cm, forma dyskowiec właściwy do 20 cm. W akwariach ryby osiągają te wielkości bardzo rzadko.

Hodowla: Akwarium o pojemności powyżej 200 litrów, dla ryb o długości 6-10 cm co najmniej 40 litrów powinno przypadać na osobnika. Założenie tak sprawia, że w praktyce dyskowce hoduje się w akwarium o pojemności co najmniej 250 litrów. Dobrana dorosła para ryb potrzebuje takiego akwarium tylko dla siebie. Akwarium musi być zarośnięte szerokolistnymi, dużymi, pojedynczo rosnącymi roślinami i zawierać dekoracje z korzeni, zapewnia rybom możliwość ukrycia się za i pomiędzy nimi. Zalecane jest pokrycie około 1/3 powierzchni wody w akwarium roślinami pływającymi. Podłoże powinno być z drobnego żwirku o ciemnej barwie, oświetlenie nie za jaskrawe. Ryby akwariowe nie mogą być narażone na gwałtowne zmiany i ruchy poza akwarium, gdyż są bardzo płochliwe i przez to mogą niebezpiecznie uderzać się o ścianki akwarium i dekoracje.
Woda bardzo miękka lub miękka (twardość węglanowa równa zero). Niewskazane jest zbyt wiele soli mineralnych rozpuszczonych w wodzie, zmniejsza to zastosowanie wody zmiękczonej kationitem. Woda w akwarium musi być regularnie znacznie podmieniana, idealnie klarowna, bardzo dobrze natleniona, lekko kwaśna pH 5,5-6,0, o temperaturze wody 27-30°C. Artykuły akwarystyczne w okresie ostatnich lat wykazują, że forma brązowa, która jest wielu pokoleń rozmnażana regularnie w kraju zaczyna znosić nieco wyższą twardość węglanową i zawartość soli mineralnych w wodzie, co pozwala używać wodę zmiękczaną kationitem. W w czasie tarła wskazane jest trzymanie się podanych wyżej cech fizyko chemicznych wody.

Rozmnażanie: Rozmnażanie akwaryści uważają za bardzo trudne. Dyskowce mają miano tzw. ryb problemowych. Głównie  dotyczy to formy dyskowca właściwego i zielonego, w nieco mniejszym stopniu niebieskiego, a stosunkowo najłatwiej rozmnaża się w akwariach forma brązowa.
Akwarium do rozmnażania najlepiej powinno być tej samej wielkości co używane do ich hodowli. Najczęściej zresztą ryby akwariowe składają ikrę w akwarium hodowlanym.
Musimy jednak spełnienie trzy warunków:
- twardość ogólna wody nie powinna wynosić więcej niż 4°n, twardość węglanowa równa zero. Jeżeli w akwarium hodowlanym jest woda o wyższej twardości, to należy ją obniżyć do tarła. Do zmiękczania wody nie wskazane jest używanie kationitu.
- para do rozmnażania musi dobrać się sama z gromadki hodowanych razem ryb.
- w akwarium musi być zachowana absolutna czystość i regularnie odświeżana woda.
Dobrana para wyróżnia się wyraźnie z gromadki hodowanych ryb. Gdy zauważymy że zaczyna ona czyścić podłoże, szeroki liść, fragment ścianki akwarium, podwodny przedmiot, do składania ikry, to wyławiamy pozostałe osobniki. Można również przenieść dobraną parę do drugiego, podobnego akwarium. Tarlaki muszą mieć zapewniony absolutny spokój !, najlepiej przysłonić ścianki akwarium szarym papierem, tak aby nie niepokoiły ich ruchy i światło z poza akwarium. Po odbyciu tarła i złożeniu ikry tarlaki obejmują nad nią opiekę. Jednak często zdarza się że pierwsza złożona ikra jest zjadane i dopiero z następnych wychowują się młode rybki akwariowe paletki. Młode wylęgają się po 3-6 dniach od tarła i następnie rodzice przenoszą je w inne miejsce. Para nadal opiekują się larwami. Gdy młode ryby akwariowe zaczynają już pływać o własnych siłach zaczynają pierwsze żerowanie. Jest ono bardzo specyficzne i dotychczas w świecie ryb z całkowitą pewnością stwierdzone tylko u dyskowców. Młode rybki akwariowe odżywiają się w pierwszych około dwóch tygodniach wydzieliną skóry rodziców, wykazując tu analogię do odżywiających się mlekiem matki młodych ssaków. Jest to niezapomniany zaiste, widok licznej gromadki maleńkich rybek pływających wokoło rodziców i obskubujących ich. Przystosowanie do tego typu odżywiania jest tak silne, że gdy rodzice są fizjologicznie do tego nie przygotowani, nie następują odpowiednie, okresowe zmiany w skórze, to narybek ginie z głodu. Liczne próby znalezienia pokarmów zastępczych nie dały jednak dotychczas zadowalających rezultatów. Dopiero pod koniec drugiego tygodnia aktywnego życia narybek jest zdolny i wykazuje zainteresowanie innymi pokarmami. Należy go wtedy karmić larwami oczlików oraz siekanym grindalem. Gdy narybek może już samodzielnie się odżywiać należy wyłowić rodziców. W czasie wychowywania narybku niezbędne jest regularne odświeżanie wody, dobre natlenienie, czystość w akwarium i urozmaicony pokarm. Uwaga: doniesienia różnych akwarystów wskazują, że niekiedy w czasie wychowu młodych następują nieporozumienia między rodzicami, kończące się nieraz tragicznie dla narybku. Gdy zauważymy taką sytuację, odławiamy jednego z rodziców i pozostawiamy tego, który wydaje się lepiej karmić młode.


księżniczka z Burundi, lirniczka (Neolamprologus brichardi)


 


Ojczyzna: litoral skalny i żwirowy północnej części Jeziora Tanganika w Afryce

Morfologia: Ciało bocznie spłaszczone, lekko wygrzbiecone, szaro-brązowe. Ciemny pas biegnący od oka do krawędzi pokryw skrzelowych. Na pokrywach skrzelowych owalna, żółta plama. Końce płetw silnie wydłużone, brzegi płetw białe.

Ryby planktonożerne. Dorastają do 10 cm długości. Dymorfizm płciowy: samce posiadają wyściółkę tłuszczową na czole oraz dłuższe płetwy i są większe od samic.

Hodowla: Pływają w środkowej i dolnej partii wody. Dobierają się w pary. Są rybami terytorialnymi, agresywnymi, szczególnie w okresie rozrodu. Tarło odbywa się w szczelinach skalnych. Samica składa do 200 sztuk ikry na ściankach lub sklepieniu kryjówki. Okres wylęgania larw wynosi ok. 3 dni (przy temperaturze 27 °C). Po ośmiu dniach narybek rozpoczyna samodzielne żerowanie.

Rozmnażanie: Ten gatunek jest znany z tworzenia hierarchicznej, wielopokoleniowej grupy rodzinnej, w której dorastające ryby pomagają rodzicom w opiece nad młodszym rodzeństwem. W środowisku naturalnym, gdzie dostępność rewirów rozrodczych bywa ograniczona, młode ryby po opuszczeniu grupy rodzinnej żyją w stadach, w których agresja międzyosobnicza jest osłabiona. Jeśli na dnie pojawia się miejsce na wyznaczenie nowego rewiru rozrodczego jest ono natychmiast zajmowane przez parę ryb z owej "rezerwy rozrodczej". Agresja u zwierząt zajmujących rewir znacznie wzrasta, wraz z pierwszym tarłem i początkiem tworzenia własnej grupy rodzinnej.

Podobne zachowania (terytorialna grupa rodzinna, "rezerwa rozrodcza" młodych, żyjących stadnie ryb i zdobywanie nowych terytoriów rozrodczych) można zaobserwować także w akwarium pod warunkiem, że zbiornik jest odpowiednio duży.

W akwarium sporadycznie obserwowano rozród haremowy, gdzie jeden samiec odbywa tarło z dwiema samicami przebywającymi w jego rewirze. Związki takie są jednak nietrwałe i przeważnie po pewnym czasie jedna z samic jest przeganiana z rewiru.

 


naskalnik Bricharda (Chalinochromis brichardi)




Ojczyzna: endemicznie w strefie litoralu skalnego Jeziora Tanganika, z wyjątkiem wschodniego wybrzeża, na głębokościach od 2 do 10 metrów.

Morfologia: Wydłużony, walcowaty kształt ciała, w kolorze beżowym. Od górnej wargi do nasady płetwy piersiowej oraz na głowie, w okolicach oczu przebiegają czarne, nieregularne pasy. Osiąga przeciętnie 12 cm długości.

Stosunkowo spokojna ryba wykazująca zwiększoną agresję w okresie tarła. Gatunek monogamiczny

Hodowla: Potrzebują skalistego wystroju akwarium, z wieloma szczelinami dającymi im schronienie.

Rozmnażanie: Samica składa ikrę na pionowych ścianach szczelin skalnych. Opieką nad potomstwem zajmują się oboje rodzice.


naskalnik Dickfelda (Julidochromis dickfeldi


Ojczyzna: gatunek endemiczny Jeziora Tanganika. Spotykany w strefie żwirowatego i skalnego litoralu w południowo-zachodniej części jeziora.

Morfologia: Wydłużony, walcowaty kształt ciała z wysoką płetwą grzbietową i grubymi, miękkimi wargami. Na żółto-brązowym tle wzdłuż całego ciała ciągną się trzy czarne pasy. Wszystkie płetwy szare, niebiesko obrzeżone. Dymorfizm płciowy słabo widoczny. Osiąga przeciętnie 11 cm długości.

Hodowla: Zaliczany jest do grupy szczelinowców. Potrzebują skalistego wystroju akwarium, z wieloma szczelinami dającymi im schronienie. Źle znoszą zmiany wystroju zbiornika. Stosunkowo spokojna ryba wykazująca zwiększoną agresję w okresie tarła. Gatunek monogamiczny.

Rozmnażanie: Opieką nad potomstwem zajmują się oboje rodzice. Samica opiekuje się potomstwem bezpośrednio, samiec natomiast chroni obrane terytorium przed intruzami. W jednym rewirze mogą przebywać rodziny wielopokoleniowe.


pielęgnica cytrynowa (Amphilophus citrinellus)


Ojczyzna: Ameryka Środkowa.

Morfologia: W naturze większość ryb tego gatunku ma ciemne ubarwienie (ułatwia to ukrywanie się w celu przeżycia). Dorastają do 35, a nawet 40 cm.

Hodowla: Terytorialna, agresywna, szczególnie w okresie tarła i opieki nad potomstwem. Może przebywać z innymi, odpowiednio dobranymi gatunkami, ale lepiej hodować oddzielnie.

Rozmnażanie: -


pielęgnica Meeka (Thorichthys meeki)

 


Ojczyzna: Gwatemala i Jukatan.

Morfologia: Długość do 10 cm. Ciało niebiesko-szare, brzuch krwistoczerwony. Płetwy brunatnoczerwone. Płetwa odbytowa samca ostro zakończona.

Hodowla: Nie niszczy roślin. Akwarium duże. Podłoże z kilkoma gładkimi kamieniami. Grupy roślin powinny być dobrze ukorzenione. Woda o twardości 7-12°N, pH około 7 i temperaturze 24- 28°C Wskazana okresowo częściowa wymiana wody. Pokarm tylko zwierzęcy. Dojrzałe egzemplarze można chować tylko parami.

Rozmnażanie: Dobrana para składa ikrę na kamieniu i się nią opiekuje. Po trzech dniach, gdy wylęgną się larwy, są one przenoszone do dołka w podłożu. Po 3-5 dniach narybek zaczyna pływać w dalszym ciągu pod opieką rodziców i wówczas należy rozpocząć dokarmianie (larwy oczlików, węgorki, solowiec). Rodziców odławiamy, gdy przestaną zajmować się narybkiem.


pielęgnica niebieskołuska, pielęgnica plamista (Cichlasoma octofasciata)

 

Ojczyzna: Ameryka Północna i Środkowa, od południowego Meksyku do Hondurasu.

Morfologia: Ciało bocznie spłaszczone, masywne, ciemnoszare do brązowo-czerwonego z licznymi jasnoniebieskimi rzędami cętek. Szeroki otwór gębowy z grubymi wargami. Dorastają do 20, a nawet 25 cm.

Hodowla: Terytorialna, agresywna, szczególnie w okresie tarła i opieki nad potomstwem. Może przebywać z innymi, odpowiednio dużymi i silnymi gatunkami, ale lepiej hodować oddzielnie jedną parę.

Rozmnażanie: Gatunek o wylęgu otwartym. Samica składa ikrę na podłożu. Opiekę nad ikrą i narybkiem sprawują oboje rodzice.


pielęgnica pawiooka, ocznik (Astronotus ocellatus)



Ojczyzna: Pochodzi z dużego obszaru Ameryki Południowej od dorzecza Orinoko do dorzecza Parany.

Morfologia: Wygląd te ryby akwarystyczne zmieniają kilkakrotnie w trakcie swojego rozwoju osobniczego. Ciało ryb młodych jest czekoladowo brązowe, z czarno obramowanym rysunkiem białych linii i plamek. W tym okresie życia młode rybki pielęgnice pawiookie przypominają swoim ubarwienia niektóre ryby akwariowe z raf koralowych. Lecz niestety to bardzo piękne ubarwienie trwa dość krótko, ponieważ młode pielęgnice pawiookie rosną bardzo szybko i zmieniają swoje barwy na znacznie mniej atrakcyjne. Ryby starsze, ale jeszcze niedojrzałe, są żółtawe z nieregularnymi, ciemnymi pasami. Bardzo wyraźną cechą ubarwienia ryb w tym wieku są pomarańczowe plamy na pokrywach skrzelowych, czarne plamy u nasady płetw piersiowych oraz pawie oko, czarna plama w pomarańczowoczerwonej obwódce, w górnej części płetwy ogonowej. Ryby akwariowe dorosłe mają zróżnicowanie w ubarwieniu, tak że prawie każda ryba jest nieco inna od siebie. Przeważnie grzbiety mają oliwkowozielone, ubarwienie to stopniowo przechodzi na bokach ciała w żółtawo-czerwone z brązowym nalotem. Spod tych barw przebijają różnie ukształtowane, niebieskoczarne pasy i plamy. Pokrywy skrzelowe mają pomarańczowo obrzeżone. Plamy na pokrywach skrzelowych i pawie oko na płetwie ogonowej występują nadal, lecz są nieco mniejsze. Na poszczególnych łuskach widnieją pomarańczowoczerwone plamki, których intensywność wzrasta w tylnej części ciała. Istnieje również wyhodowana w USA odmiana barwna Red Oscar, która charakteryzuje się przewagą ubarwienia czerwonego.Długość do około 35 cm.

Hodowla: Akwarium powyżej 200 litrów pojemności, wskazane rośliny pływające po powierzchni wody. Rośliny w akwarium ukorzenione muszą rosnąć w doniczkach zabezpieczonych kamieniami. Podłoże musi być z bardzo dobrze przemytego żwirku !. Niezbędne są kryjówki pod dekoracyjnymi korzeniami i leżącymi na dnie dużymi kamieniami. Woda w akwarium powinna być miękka lub średnio twarda o pH około 7, regularnie znacznie odświeżana, dobrze natleniona i filtrowana, o temperaturze 22-25°C.

Rozmnażanie: artykuły akwarystyczne podają za niezbyt trudne, wymaga jednak bardzo dużego akwarium co najmniej 150 litrów pojemności. Para do tarła dobiera się sama z gromadki wychowywanych razem od małego ryb w akwarium. Istnieją dane które sugerujące, że często samce dojrzewają później od samic, gdyż dopiero w drugim lub trzecim roku życia. Akwarium tarliskowe najlepiej powinno być urządzone podobnie jak akwarium, w którym hodujemy osobniki dorosłe. Wystarczy też, gdy w okresie rozrodczym wyłowimy inne ryby akwariowe, pozostawiając w akwarium dobraną parę. Temperatura wody w akwarium powinna wynosić 26-28°C, pH około 7, woda miękka lub średnio twarda, twardość węglanowa poniżej 4°n. Woda musi być regularnie znacznie odświeżana, dobrze napowietrzona i filtrowana. Szyby akwarium należy przysłonić papierem, gdyż pielęgnice pawiookie reagują na ruch i zmiany natężenia światła w otoczeniu akwarium, a niepokojone nie przystępują do tarła lub pożerają złożoną ikrę. Ikra składana jest zwykle na kamieniu. Rodzice opiekują się nią, a następnie larwami i narybkiem. Wylęgłe po 3-8 dniach larwy przenoszą do wygrzebanego w podłożu dołka. Gdy młode pływają już o własnych siłach w akwarium grupują się wokoło rodziców, przyczepiając się do nich na podobieństwo narybku rodzaju Symphysodon. Nie jest mi jednak jasnym, czy odżywiają się wtedy jak młode dyskowce. Młodych rybek jest niekiedy bardzo dużo nawet do około 2000 sztuk. Niezależnie od niewyjaśnionego odżywiania się młodych na ciele rodziców, w hodowli wraz z rozpoczęciem pływania karmi się je, pyłem, larwami oczlików, zwiększając karmę w miarę wzrostu ryb. Są one żarłoczne i rosną bardzo szybko. Ważnym elementem jest regularne odświeżanie wody i jej natlenienie, oraz zapewnienie młodym wiele miejsca do pływania w akwarium.


pielęgnica perłowa (Herichthys cyanoguttatum)



Ojczyzna: południowa część Ameryki Północnej: Rio Grande w Teksasie i od południowego do północno-wschodniego Meksyku.

Morfologia: Ciało bocznie spłaszczone, masywne, z licznymi jasnoniebieskimi cętkami. Szeroki otwór gębowy z grubymi wargami. Ubarwienie podobne do pielęgnicy niebieskołuskiej. P. perłowa jest bardziej wygrzbiecona, ma wyższe czoło i większą płetwę grzbietową. Dorasta do 30 cm.

Hodowla: Terytorialna, bardzo agresywna, szczególnie w okresie tarła i opieki nad potomstwem.

Rozmnażanie: Gatunek o wylęgu otwartym. Samica składa ikrę na podłożu. Opiekę nad ikrą i narybkiem sprawują obydwoje rodzice.


pielęgnica skośnopręga (Mesonauta festivus)



Ojczyzna: Ameryka Południowa - dorzecze Amazonki.

Morfologia: Jedna z mniejszych pielęgnic południowoamerykańskich. Dymorfizm płciowy: samiec większy (dorasta do ok. 6 cm, samica do 5 cm długości). Dorosłe samce mają wydłużone pierwsze promienie płetwy grzbietowej.

Hodowla: Jedna z mniejszych pielęgnic południowoamerykańskich. Mało agresywna, ale wymaga obszernego zbiornika, w którym wyznacza rewiry. Może przebywać w zbiorniku wielogatunkowym. W akwarium wymaga gęstej roślinności, korzeni, kryjówek wśród kamiennych konstrukcji oraz miękkiego podłoża. Tworzy stada haremowe, zwykle jeden samiec dobiera 3 lub 4 samice.

Rozmnażanie: Młode wylęgają się po ok. 3 dniach. Opiekę nad potomstwem sprawuje samica. Samiec strzeże rewiru.


pielęgnica zebra (Archocentrus nigrofasciatus)



Ojczyzna: Ameryka Środkowa, gdzie zasiedla średnio twarde, lekko zasadowe wody.

Morfologia: Długość do 15 cm. Czarne i białe lub kremowe paski; samica ma lekko pomarańczowy brzuch.

Dorosłe i dobrze karmione samce wytwarzają garb tłuszczowy na placie czołowym. Dzięki tej ozdobie wyglada bardzo widowiskowo. Niestety przedmiotowy garb powstaje raczej rzadko. Samiec większy od samicy, samica posiada brzuch zabarwiony na pomarańczowo (w czasie rozrodu barwa pomarańczowa się intensyfikuje).

Hodowla:    temp: 22-28 °C pH: 7.0-8.0Twardość wody: 12-18°n

Agresywna, nietowarzyska, wszystkożerna i niszcząca rośliny ryba. Trzymane parami w akwarium gatunkowym są bardzo atrakcyjne. W dużym zbiorniku można dla niej zbudować groty z kamieni i inne kryjówki, które w połączeniu z kilkoma korzeniami stworzą jej odpowiednie warunki do rozmnażania. Przy układaniu grot należy uważać na układanie kamieni, ponieważ ryby potrafią podkopać je w taki sposób, że może powstać zagrożenie rozbicia akwarium.

Rybę można spokojnie trzymać w dużych akwariach wielogatunkowych, pod warunkiem, że jej towarzystwo nie zmieści się jej do pyska i ma podobny temperament. Samo akwarium musi być na tyle duże, żeby ryby walcząc między sobą miały szansę ucieczki i ukrycia, do czego służą wcześniej wspominane groty. Akwarium musi być wyposażone w wydajny filtr, ponieważ ryby mają dość szybki metabolizm i błyskawicznie zanieczyszczają zbiornik.

Z zebrami nie należy sadzić miękkich roślin akwariowych, ponieważ bardzo szybko staną się uzupełnieniem diety tej żarłocznej ryby. Pielęgnica ta jest polecana dla początkujących hodowców pielęgnic z racji na swoją odporność i łatwość w rozrodzie.

Rozmnażanie: Ryby te łatwo dobrać w pary i doprowadzić do tarła, które odbywają w grotach skalnych wykopując także dołki, w które składają ikrę. Zdarza się, że ikra składana jest bezpośrednio na kamieniu, żwirze lub na dolnym odcinku dużej rośliny. Gatunek bardzo płodny. Do pierwszego tarła mogą przystąpić już 2-3 cm samice z nieco większymi samcami. Narybek rośnie bardzo szybko. Samica jest mniejsza od samca, który ma wyraźnie wydłużone pierwsze promienie płetwy grzbietowej i odbytowej. Pielęgnice zebry stają się bardzo agresywne w okresie rozrodu i potrafią przegonić, a nawet zabić każdą rybę zagrażającą narybkowi lub ikrze. Atakują nawet włożoną do zbiornika rękę hodowcy, wywołując u niego bolesne odczucie. Jeżeli ryby znajdują się w akwarium z innymi gatunkami, najlepiej jest przenieść parę w okresie rozrodu do osobnego zbiornika. Podczas wychowywania potomstwa pielęgnice zebry są bardzo opiekuńcze. Dorosłe osobniki w przypadku braku naturalnych kryjówek w akwarium, potrafią wydrążyć w podłożu kryjówki dla swoich młodych. Ciekawym zachowaniem, charakterystycznym dla wielu pielęgnic, jest ukrywanie młodych w pysku w przypadku napotkania niebezpieczeństwa. Pokarm jest przez rodziców rozdrabniany na mniejsze kawałki i wypluwany w kierunku narybku tak aby mógł zostać przez niego przełknięty[2]. Mogą zdarzyć się kłótnie pomiędzy rodzicami podczas wychowywania narybku i wtedy najlepiej przenieść samca do innego akwarium (może też się zdarzyć, że narybkiem zaopiekuje się samiec).


pielęgniczka Agassiza (Apistogramma agassizii)



Ojczyzna: Pochodzi z część dorzecza Amazonki oraz górnego biegu rzek Parana i Paraquay w Brazylii i Boliwii.

Morfologia: Wygląd ciało samiec ma szarobłękitnozielone, brzuch nieco pomarańczowy. Wzdłuż ciała ryby ciągnie się ciemny pas. Na bokach głowy i na płetwie ogonowej ma ciemny wzorek. Samica tego gatunku jest bardziej żółtawa, bez pięknego, barwnego rysunku na płetwie ogonowej.
Długość ryby akwarystyczne tego gatunku dorastają do 8 cm, samica mniejsza.

Hodowla: Woda powinna być miękka, lekko kwaśna pH około 6,5, filtrowana i napowietrzana, regularnie znacznie odświeżana ponieważ pielęgniczki są bardzo mocno wrażliwe na zbyt starą wodę!, o temperatura powinna wynosić 23-25°C. Pożądany niewielki dodatek garbników w akwarium.

Rozmnażanie: podobne jak akarka paskowana. Artykuły akwarystyczne podają że wskazana jest jednak nieco kwaśniejsza woda pH około 6, z nie dużym dodatkiem garbników. Ikra składana jest z przeważnie na ściance wewnątrz kryjówki. Młode rybki rośną początkowo dość równomiernie, lecz przy około 2,5 cm długości następuje wyraźne przyhamowanie wzrostu samiczek, które potem jako dorosłe są mniejsze od samców.


pielęgniczka dwupręga (Apistogramma bitaeniata)


Autor zdjęcia: Radek Bednarczuk http://www.radbed.com/

Ojczyzna: dorzecze Amazonki

Morfologia: Osiągają długość do 7 cm. Tworzą grupy haremowe.

Hodowla: Potrzebują wielu kryjówek, jam i korzeni. Opiekę nad potomstwem podejmuje samica, samiec pilnuje obranego terytorium.

Rozmnażanie: - Aby doprowadzić do udanego tarła należy tym rybkom stworzyć warunki zbliżone to naturalnych, tzn. odczyn wody PH ? 6-6,5, twardość nie powinna przekraczać 5 st. N, a temperatura powinna oscylować w granicach 25-27 st. C. Dobrym rozwiązaniem wydaje się użycie filtra RO w celu otrzymania wody o odpowiedniej twardości i PH. Przed tarłem należy obficie karmić talarki. Młode po resorpcji woreczka żółciowego, możemy karmić świeżo wyklutą artemią. Opieką nad młodymi zajmuje się samiczka, która w czasie ich wychowu jest bardzo agresywna i przegania wszystkie rybki, które znajdują się w pobliżu.


pielęgniczka kakadu (Apistogramma cacatuoides)

 

 


Ojczyzna: wschodnie Peru, dorzecze Amazonki

Morfologia: Dymorfizm płciowy: samiec większy (dorasta do ok. 9 cm, samica do 4 cm długości). Dorosłe samce mają wydłużone pierwsze promienie płetwy grzbietowej. Pokojowo usposobiona, ryba polecana raczej dla doświadczonych akwarystów. Może przebywać w zbiorniku wielogatunkowym, jednak trzeba liczyć się z tym, że w okresie godowym może zabić inne ryby.

Hodowla: W akwarium wymaga gęstej roślinności, korzeni, kryjówek (np. łupiny orzechów kokosowych) oraz miękkiego podłoża. Gatunek ten jest bardzo wrażliwy na zanieczyszczenia chemiczne wody, co utrudnia proces leczenia ewentualnych chorób.

Rozmnażanie: Na jednego samca powinny przypadać 2-3 samice. Większą liczbę samców można trzymać w odpowiednio większym zbiorniku. Samica składa ok. 200 jajeczek ikry. Młode wylęgają się po ok. 3 dniach. Opiekę nad potomstwem sprawuje głównie samica.


pielęgniczka pięknopłetwa (Apistogramma steindachneri)

 


Ojczyzna: Ameryka Południowa - Surinam, Gujana i Wenezuela.

Morfologia: Dymorfizm płciowy: samiec większy (dorasta do ok. 10 cm, samica do 6 cm długości). Dorosłe samce mają wydłużone płetwy, u samic płetwy zaokrąglone na krańcach. Mało agresywna, może przebywać w zbiorniku wielogatunkowym.

Hodowla: W akwarium wymaga gęstej roślinności, korzeni, kryjówek wśród kamiennych konstrukcji oraz miękkiego podłoża. Tworzy stada haremowe. Zalecana obecność niewielkich kąsaczowatych i piękniczkowatych.

Rozmnażanie: Młode wylęgają się po ok. 3 dniach. Opiekę nad potomstwem sprawuje samica. Samiec strzeże rewiru.


pielęgniczka Ramireza, p. motylowa (Microgeophagus ramirezi )

 

 

Ojczyzna: Żyje w Wenezueli - w rzekach Apure i Rio Meta.

Morfologia: Osiąga długość 7cm. Ma najwyższe spośród wszystkich gatunków swego rodzaju ciało i po bokach najsilniej spłaszczone, barwy purpurowoczerwonej, zmieniającej się w zależności od oświetlenia, całe pokryte zielono lub niebiesko połyskującymi plamkami. Górna część tęczówki oka ma barwę jasnoniebieską, a przednia część płetwy grzbietowej - czarną. Samiec ma wyraźnie wydłużone pierwsze promienie płetwy grzbietowej.

Hodowla: Ryba ta rzadko żyje dłużej niż 2 lata. Jest ona mało odporna na choroby, zwłaszcza zaś na puchlinę wodną i ichtiofoniazę. Nie tolerują agresywnych ryb. Najlepiej trzymać parami (wcześniej dobranymi), powinno być dużo kryjówek przy dnie. Najlepiej miękka woda, temp. 22-24°C. Wszystkożerna.

Rozmnażanie: Tarło przebiega podobnie jak u Apistogramma agassizi. Ikra składana jest na oczyszczonym płaskim kamieniu lub w płaskim dołku wygrzebanym w piasku. Ikrą i wylęgiem opiekują się na zmianę samiec i samica. Z tarła można uzyskać 150 - 200 sztuk wylęgu.

 


pielęgniczka trójpręga (Apistogramma trifasciata)



Ojczyzna: Ameryka Południowa - dorzecze Amazonki.

Morfologia: Dymorfizm płciowy: samiec większy (dorasta do ok. 6 cm, samica do 5 cm długości). Dorosłe samce mają wydłużone pierwsze promienie płetwy grzbietowej.

Hodowla: Jedna z mniejszych pielęgnic południowoamerykańskich. Mało agresywna, ale wymaga obszernego zbiornika, w którym wyznacza rewiry. Może przebywać w zbiorniku wielogatunkowym. W akwarium wymaga gęstej roślinności, korzeni, kryjówek wśród kamiennych konstrukcji oraz miękkiego podłoża. Tworzy stada haremowe, zwykle jeden samiec dobiera 3 lub 4 samice.

Rozmnażanie: Młode wylęgają się po ok. 3 dniach. Opiekę nad potomstwem sprawuje samica. Samiec strz

 

pyszczak "afra" (Cynotilapia afra)

 


Ojczyzna: Ameryka endemit Jeziora Malawi w Afryce.

Morfologia: -

Hodowla: Zbiornik              duży, minimum 120 cm

Temperatura wody               23 – 27 °C

Twardość wody     twarda

Skala pH               8-8,5



pyszczak brązowy (Melanochromis brevis)



Ojczyzna: Skaliste tereny strefy przybrzeżnej jeziora Malawi

Morfologia: Osiąga długość 12 cm.

Hodowla: Jego hodowla i rozwój są identyczne jak u pyszczaka złocistego.

Rozmnażanie: Inkubacja jaja w pysku matki trwa 17 dni. Ośmiomilimetrowe młodociane osobniki, o barwie brązowej, mimo dużej samodzielności są bardzo płochliwe.




pyszczak hełmiasty, frontoza (Cyphotilapia frontosa)

 

 


Ojczyzna: Skaliste tereny strefy przybrzeżnej jeziora Malawi.

Morfologia: 30-35 cm, w naturze do 40 cm. Charakterystyczny czołowy garb (hełm) utworzony z tkanki tłuszczowej; pionowe, ciemne pasy (ich liczba zależna jest od odmiany); zabarwienie może ulegać zmianie w zależności od nastroju i kondycji ryb.

Hodowla:  Łagodna, a nawet płochliwa. Nie wykazuje agresji, ani terytorializmu. Niszczy delikatne rośliny.

 Samiec z reguły większy i z wyraźniej zarysowanym czołowym garbem, ma dłuższe końcówki płetw: grzbietowej, odbytowej i piersiowych.

Frontozy dobierają się w stada haremowe - kilka samic przypada na jednego samca. Dlatego zbiornik powinien być bardzo duży, raczej powyżej 500 l. W mniejszych zbiornikach spłoszone ryby odbijają się od ścian w czasie ucieczki, co może spowodować poważne okaleczenia. Istotne jest, aby każda ryba mogła znaleźć sobie kryjówkę. Wystrój akwarium charakterystyczny dla biotopu tanganikańskiego - litoral skalny. Rośliny nie są konieczne. W naturalnych warunkach frontozy przebywają w środowiskach skalnych ubogich w roślinność.

Optymalna temperatura wody to 24 - 27 °C. W temperaturze powyżej 29 °C ryby mogą zginąć! Woda twarda 8 - 25°n, pH 7,3 - 8,8, o bardzo niskiej zawartości azotanów.

Rozmnażanie: Frontozy osiągają dojrzałość płciową ok. 2-3 roku życia. Samica inkubuje młode przez 5-6 tygodni. W tym czasie może pobierać pokarm. Młode wypuszczone z pyska matki osiągają długość 1,5 - 2 cm i są w pełni samodzielne.

 


pyszczak lombardzki (Maylandia lombardoi)

 


Ojczyzna: jezioro Niasa (Malawi) w pobliżu wyspy Mbenji i rafy Nkhomo, oraz opodal Benga. Zamieszkuje strefę przejściową na głębokości od 6 do 30 metrów.

Morfologia: Osiąga w naturze do 14 cm długości (samice do 11cm). Dymorfizm płciowy: wybarwione samce są koloru żółto-pomarańczowego, mają siedem pionowych jasnofioletowych do jasnoniebieskich pasów na ciele. Na pokrywach skrzelowych wyraźnie zaznaczone są fioletowe, połyskujące łuski, zresztą na całym ciele u dominującego samca można dostrzec jasnofioletowe łuski. Z wiekiem pojawia się na czole u samców guz tłuszczowy. Samice bladoniebieskie z ciemnoszarymi lub czarnymi pionowymi pasami (cztery do pięciu, rzadziej siedem

Hodowla: Ryba silnie terytorialna, agresywna, dążąca do dominacji nad innymi gatunkami trzymanymi w akwarium. W wystroju należy uwzględnić groty skalne, podłoże zalecane, jak dla wszystkich pielęgnic z Malawi to drobny piasek. Rośliny w takim biotopie praktycznie nie występują, kopiące ryby i twarda woda nie sprzyjają ich utrzymaniu.

Rozmnażanie: Samica składa od 6 do 75 jaj, w zależności od wieku i kondycji. Młode wypuszczane są z pyska matki po około trzech tygodniach. Narybek ma ubarwienie młodych samic. Wychów nie jest problematyczny. 




pyszczak "maingano" (Melanochromis cyaneorhabdos)

 


Ojczyzna: gatunek endemiczny Jeziora Malawi. Występuje jedynie w skalistych miejscach wybrzeża pomiędzy przylądkami Mbako i Mbembe, w pobliżu wyspy Likoma. Często widywany w obszarze strefy przejściowej. Żyje na głębokości od 3 do 20 metrów

Morfologia: Osiągają w naturze do 9 cm długości (samice do 8cm), w akwariach mogą osiągać nieco większe rozmiary.Dymorfizm płciowy słabo uwidoczniony, płeć trudna do odróżnienia u młodych osobników.

Hodowla: W akwarium dość agresywna i terytorialna. Utrzymanie haremu składającego się z więcej niż jednego samca wymaga zbiornika o długości min. 120cm. (W wielogatunkowym nawet 150cm.) W akwarium powinno znajdować się dużo kryjówek, szczególnie szczelin w półkach skalnych, gdzie schronienie znajdują słabsze osobniki i inkubujące samice. Jest pyszczakiem wszystkożernym. Dominującymi składnikami diety powinny być pokarmy roślinne – w szczególności te z dużą zawartością spiruliny. W skład diety trzeba wprowadzić lekkie pokarmy zwierzęce najlepiej mrożone lub żywe (mrożony solowiec, kryl, wodzień czy mięso krewetek oraz małży). Jako urozmaicenie można podawać pokarmy przeznaczone dla ludzi, m.in. ryż, kaszę kukurydzianą, kaszę mannę, płatki owsiane, makaron czy liście sałaty.

Rozmnażanie: Wszystkie osobniki mają identyczne ubarwienie i wykazują tendencje do życia w samotności. Dochodzi między nimi do stałych utarczek. Do tarła potrafią przystępować już 5-6 cm samice i około 7 cm samce. Inkubacja trwa od 20 do 30 dni. Tarło wygląda typowo dla pyszczaków z grupy „mbuna” – samiec zwabia samicę w swój rewir, którym może być grota, płaski kamień czy wykopany dołek. Tam krążąc wokół siebie na przemian samiec drażni ruchami pyszczka okolice organów płciowych samicy a ona podrażnia ruchami pyska okolice atrapy jajowej samca, stymulując go w ten sposób do wypuszczenia mleczu. Co kilka obrotów samica wypuszcza 1-3 ziaren ikry i natychmiast chwyta je do pyska. Następnie doprowadza do zapłodnienia ikry. Samica w zależności od wieku i wielkości wypuszcza 10-20 młodych. Młode są dość duże (0,9 cm – 1,2 cm) i w pierwszych dniach są kremowe z dwoma czarnymi pasami, niebieskie przebłyski pojawiają się jedynie na płetwach. W ciągu 7-10 dni maluchy stają się wiernymi kopiami swoich rodziców. Wychów nie jest problematyczny.


pyszczak rdzawy (Iodotropheus sprengerae)

 


Ojczyzna: gatunek endemiczny Jeziora Malawi, spotykana na głębokościach od 1 do 40 m.

Morfologia: Długość do 10 cm. Dymorfizm płciowy trudny do rozpoznania ale możliwy, samce połyskują niebieskim kolorem i posiadają atrapy jajowe, u samic atrapy występują bardzo rzadko i przeważnie w małych ilościach.

Hodowla: - Wymaga zbiornika o długości najmniej 80cm. Podłoże żwirowate. Kryjówki z kamieni i grot skalnych. Rybom należy zapewnić dużą ilość grot skalnych, służących za kryjówki

Rozmnażanie: - Rozmnażanie jest bezproblemowe. Ikra składan jest na kamieniach w ilości 6-8 ziaren. Nastepnie jest brana przez samicę do pyska. Inkubacja młodych w pysku samicy trwa około 21 dni. Narybek po wypuszczeniu mierzy mniej niż centymert długości. Młode są szybko rosną. Należy karmić drobnym planktonem i larwami komarów. Ważny jest dodatek pokarmu roslinnego w diecie


pyszczak wydłużony (Pseudotropheus elongatus)

 


Ojczyzna: gatunek endemiczny Jeziora Malawi, przebywa w pobliżu skalistych brzegów.

Morfologia: Żwawa, często niezgodna, wyznaczająca rewiry. Osiąga 10 – 12 cm długości.

Hodowla: W akwarium można je trzymać w stadzie haremowym (jeden samiec i kilka samic). Mogą przebywać z innymi silnymi pielęgnicami, które potrafią się obronić. Należy do gębaczy.

Zbiornik                duży

Temperatura wody               24 – 27 °C

Twardość wody     twarda

8 – 25°n

Skala pH               7,3 – 8,8

Rozmnażanie: Po odbyciu tarła ikrą i potomstwem opiekuje się wyłącznie samica.


pyszczak wysmukły (Labeotropheus trewavasae)

 

Ojczyzna: Jezioro Niasa (Malawi)

Morfologia: Długość 8 - 12 cm. Ryba terytorialna.

Hodowla: Wymaga dużego zbiornika z licznymi kryjówkami.

Zbiornik                średni lub duży

Temperatura wody               24 – 27 °C

Twardość wody     8 - 25 °n

Skala pH               7,5 – 8,5

Rozmnażanie: - Labeotropheus. osiągają dojrzałość płciową między 9 a 12 miesiącem życia. Do tarła dochodzi najczęściej na kamieniach lub w zakamarkach skalnych. U ryb z tych gatunków możemy obserwować ciekawe zjawisko zapładniania ikry poza pyskiem samicy. Ikra jest "wypluwana" partiami przez samice na kamień, samiec wypuszcza mlecz zapładniając złożone jajeczka, które następnie ponownie zbiera samica. Taki sposób zapładniania ze względu na dłuższy czas ekspozycji ikry jest mniej bezpieczny niż tradycyjna metoda spotykana u większości pyszczaków. Złożona ikra jest beżowa do jasnobrązowej, wielkości 3 mm. Samica składa od 10 do 60 jaj w zależności od swojego wieku i rozmiarów. Okres inkubacji trwa około 3 tygodni


pyszczak zebra (Maylandia zebra)

 

Ojczyzna: Zamieszkuje litoral skalny jeziora Malawi. Szczególnie duże populacje zamieszkują regiony Minos Reef. Występuje na głębokościach do 20m.

Morfologia: Dorasta do 12cm długości. Samice nie przekraczają zazwyczaj 10cm. Samce są większe oraz posiadają znacznie większą liczbę pomarańczowych atrap jajowych, które znajdują się na płetwie odbytowej, ogonowej i grzbietowej.

Hodowla: Są to ryby polecane dla początkujących akwarystów. Minimalna długość zbiornika dla tego gatunku wynosi 100 cm. W akwarium o długości 150 cm można pokusić się na hodowlę 2 samców. Zachowanie Maylandia zebra w dużym stopniu zależy od warunków w akwarium i ryb w nim mieszkających. W jednym akwarium może być spokojna i łagodna, a w innym siać postrach wśród innych ryb. Wyraźnie przejawia się instynkt terytorialny. Często dochodzi do zdominowania słabszych ryb przez dominującego samca.

Rozmnażanie: Identyczne jak w przypadku innych pyszczaków z jeziora Malawi. Inkubacja ikry trwa od trzech do czterech tygodni. 



 

pyszczak złocisty (Melanochromis auratus)


Ojczyzna: gatunek endemiczny Jeziora Malawi.

Morfologia:    Rozmiar: do 12 cm – samce, samice mniejsze ok. 10 cm.

U dorosłych wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec ma barwę brunatno-czarną, od oka do nasady płetwy ogonowej ciągnie się jasnoturkusowy pas, podobny wzdłuż linii grzbietu. Samica złotożółta, wzdłuż kręgosłupa i grzbietu biegną dwa czarne pasy. Młode ubarwione, jak samice.

Hodowla: Ta pięknie ubarwiona ryba jest agresywna i terytorialna, potrzebująca dużo miejsca w akwarium (powyżej 150 litrów i 100 cm długości). Najlepiej trzymać je w stadzie w proporcjach od 1:3 do 1:6 (1 samiec, 3 do 6 samic). Bardziej stymulująco działa trzymanie kilku samców (nigdy dwóch, gdyż wtedy dominujący może zabić zdominowanego) jednak wtedy akwarium musi mieć co najmniej 150 cm długości i mnóstwo kryjówek, w których słabsze osobniki będą mogły się ukryć. Woda: powinna mieć odczyn od 7,5-8,7 pH. Temperatura wody od 22-30 °C. Optymalna 27 °C. Ryba polecana dla zaawansowanych akwarystów.

Rozmnażanie: gdy ryby są karmione urozmaiconym pokarmem, to często przystępują do tarła. Ikrę składają na płaskim kamieniu lub w dołku wykopanym przez samca. Najczęściej 20-35 sztuk. Młode samice przy pierwszym tarle ok. 5 – 10 szt. Samica przetrzymuje jaja w pysku przez 21-30 dni. Po wylęgnięciu rybki mają od 7 do 10mm długości. Opieka trwa ok. 5-6 dni. Małe karmimy drobnymi oczlikami, solowcami, żółtkiem jaj i pokarmem roślinnym. Wskazane przeniesienie wieczorem samicy do osobnego zbiornika z takimi samymi parametrami (ta sama woda i temperatura), co znacznie zwiększy ilość odchowanego narybku (dorosłe osobniki często pożerają młodzież). Samice należy przenosić w naczyniu z wodą.

 

pyszczak żółty, p. cytrynowy (Labidochromis caeruleus)



Ojczyzna: Gatunek endemiczny północno-zachodniej części Jeziora Malawi w Afryce, pomiędzy Chirombo Point i Charo, oraz w zachodniej części jeziora pomiędzy przylądkiem Kaizer (Tanzania) a Londo (Mozambik). Występuje w litoralu skalistym na głębokościach poniżej 10 m (przeważnie 25 m). To rekordowa głębokość dla gatunków z rodzaju Labidochromis.

Morfologia: Dorasta do około, a nawet 10 cm długości, a osiąga ten rozmiar po 1,5–2 latach.

Dymorfizm płciowy: Dopiero u sześciomiesięcznych osobników tego gatunku możliwe staje się rozróżnienie płci, w przypadku młodszych ryb odróżnienie samca od samicy może stanowić duży problem, nawet dla doświadczonego hodowcy. Samce są większe od samic, mają też 3 płetwy intensywnie zabarwione na czarno: grzbietową, brzuszną i odbytową, podczas, gdy u samic kolor jest mniej intensywny i jakby poprowadzony cieńszą kreską.

Hodowla: Są to jedne z najłagodniejszych pielęgnic z grupy Mbuna. Pomimo tego, jak każda pielęgnica jest to ryba terytorialna, będzie zawzięcie broniła swojego rewiru przed innymi rybami. W hodowli nie sprawiają problemów. Są to ryby polecane dla początkujących malawistów. Zalecana minimalna wielkość akwarium dla kilku osobników to 80 cm długości i 120 l pojemności. Jeśli pyszczaki żółte mają przebywać w jednym zbiorniku razem z innymi pielęgnicami to minimalna długość akwarium powinna wynosić 120 cm.

Rozmnażanie: Labidochromis caeruleus jest rybą, która bardzo wcześnie dojrzewa płciowo. Często ryby już w wieku 9–10 miesięcy zaczynają podchodzić do pierwszych prób tarła. Samice są raczej dobrymi matkami – troskliwie opiekują się ikrą, często już podczas swojego pierwszego tarła. Inkubacja trwa zazwyczaj 19–22 dni. Samica bierze złożoną ikrę do pyska i opiekuje się nią, aż do wylęgu młodych. Młode po opuszczeniu pyska matki są już w pełni ukształtowane i gotowe do samodzielnego życia.




ziemiojad brazylijski (Geophagus brasiliensis)

 


Ojczyzna: Ziemiojad brazylijski żyje u wybrzeży Oceanu Atlantyckiego na wysokości Brazylii.

Morfologia: Ziemiojad b

Wygenerowano w sekund: 0.01
486,885 unikalne wizyty